خبر فوری
خانه / مقاله / انتخابات و وعده‌های سرخرمن / ایلقار مؤذن زاده

انتخابات و وعده‌های سرخرمن / ایلقار مؤذن زاده

 

[به بهانه‌ی تحرکات نامنسجم جریان روشن‌فکری در آستانه‌ی ‌انتخابات]

طی سالیان اخیر مقطع انتخابات فرصت مناسبی برای طیفها، اقشار روشن و آگاه جامعه بوده است، تا از فرصتِ محدودِ ایجاد شده برای تبیین مطالبات فرهنگی، اقتصادی و سیاسی استفاده کند. اما در آشفته‌بازارِ سیاسیِ فعلی، این امکان به دلایلی کمرنگ و ناکارآمد شده است. روال موجود وعدم یکپارچگی بین پتانسیلهای اجتماعی، باعث ضعف در متقاعدسازی کاندیداها برای پرداخت هزینه‌ی بیشتر خواهد شد. اینکه گروههای مجزا از هم، در مقابل بهایی اندک وارد ستاد کاندیداها شوند، به نفعمان نخواهد بود. به بیانی ساده‌، انسجام بیشتر نیروها، باعث تامین مطالبات و خواسته‌ها در مقیاسی بزرگتر خواهد شد. در مقابل، نبود انسجام و تقسیم نیروهای اجتماعی(علی‌الخصوص قشر هویت‌طلب) قدرت چانه‌زنی را کاسته، کاندیداها را در موضع قدرت قرار خواهد داد. در نتیجه، قدرت جریان‌سازی برای طرح مطالبات فرهنگی، سیاسی و اقتصادی کاهش خواهد یافت.

در اتاقهای فکر جزیره‌ای و نامنسجمی که طی روزهای اخیر شروع به شکلگیری کرده‌اند، اشتباه استراتژیکی در حال رخ دادن است؛ یعنی جدایی بیش ‌از ‌پیش جریانات اجتماعیِ قشر هویت‌طلب از هم. اعضای این اتاقهای فکر در جلساتشان به جای ایجاد انسجام، به دنبال انتخاب فرد مورد نظرشان هستند. شبیه این است که بدون صف‌کشی و سازماندهی نیروها، به جنگ حریفی بروند که می‌خواهند از او امتیاز بگیرند، امتیازات و مطالبات به حقی که نمایندگان برای دادن آن، سالهای سال انواع توجیه‌های امنیتی و اکراههای سیاسی ارائه کرده‌اند. با یک مثال ساده، گروهها قبل از خواندن صورت مساله در حال بررسی گزینه‌های این تست هستند؛ اسدی، ملکی، عباسزاده و رضازاده. بررسی اینکه اسدی و ملکی سالهای قبل که نماینده بوده‌اند امتحانشان را پس داده‌اند، یا اینکه آیا عباسزاده منتسب به جریان تندروی پایداری است یا نه و با اتهامِ بستن روزنامه‌ها و بایکوت جریان روشن‌فکری و مسائل حقوق بشری می‌خواهد چه کند؟ و یا رضازاده که یک رجل غیرسیاسی فاقداقتدار است، ضعف خود را به چه طریقی برطرف خواهد کرد؟…

در چنین جوّی عدم‌انسجام، برگ‌برنده‌ای است برای موج‌سواری کاندیداها، تا گروههای پراکنده‌ی کوچک را با وعده و وعیدِ حل مشکلات شخصی‌شان جذب کنند. این کار با شگردهای مختلف، از فرستادن جاسوس به جلسات اتاق فکر برای از هم‌گسستن تحرکات جمعی و به دنبال آن مذاکره‌ی انفرادی گرفته، تا تطمیع افراد و تماس شخصی در خفا. در واقع، بهتر است به عوض مطالبات پیش پا افتاده، مسائل مهمتری طرح شود. اینکه چرا نمایندگان‌ در مبارزه با لابی‌گریِ سیاسیّون سانترالیست ناتوانند و راهکارشان چیست؟ چه موانعی بر سر راه توسعه‌نیافتگی آذربایجانِ ایران و به تبعش مشکین‌شهر است؟ راه حلشان چیست؟ در فردای انتخابات نماینده‌ی پیروز با چه تضمین و کدام استراتژی‌، می‌خواهد به قشر مطالبه‌گر حامی‌اش وفادار مانده، به لایه‌های قدرت نفوذ کند و به جای کنشهای سیاسی پوپولیستی(جانین آلارم و تشتین قویارام) مطالبات آذربایجان را وصول کند. استراتژی‌اش برای توسعه اقتصادی، سیاسی و اجتماعی پایدار چیست؟ بحث چندین ساله‌ی زبان مادری و مانعان این مطالبه‌ی به حق را چطور از میان خواهد برداشت؟ با تقسیمات و مصادره‌های جغرافیایی(مثل حیران و آستارا و…) که با هدف تضعیف مناطق معطوف به آذربایجان انجام می‌شود، چه سیاستی در پیش خواهد گرفت؟

وضعیت فعلی فعالان انتخاباتی(بالاخص قشر هویت‌طلب) مسیر مناسبی را طی نمی‌کند. در پاره‌ای از موارد هم، این گروههای کوچک نامنسجم، با اینکه می‌دانند گول می‌خورند ولی باز مسافر قطاری می‌شوند که مقصدش بیگاری سیاسی برای کاندیداهاست. آنها می‌گویند سوار شدن به قطار بهتر از جاماندن است، حتی اگر این قطار مثل قطاری باشد که اُسرای جنگ جهانی دوم را هزار هزار برای کار در اردوگاههای کار اجباری دماغه‌ی شرقی سیبری می‌بُرد! آنها می‌گویند بهتر از این است که منفعل باشیم و هیچ کاری نکنیم! اما با این وضع، اقدام به کَندن قبری می‌کنند که قدرت کنشگری اجتماعی‌شان به عنوان یک متغیر قَدَر را زنده‌به‌گور می‌کنند.

در این مقطع کنش سیاسی ما از انتخاب بین بد و بدتر باید تبدیل به یک جریان منسجمی شود که قدرتش را یکدست کند. به نحوی که هر کاندیدایی برای تصاحبش حاضر به پرداخت هر هزینه‌ای شده، پای میز مذاکره بنشیند. کاندیدا با وعده‌ای سر خرمن افراد را به کار‌نگیرد که فردا هم بگوید «فلانی! من گفتم ها ولی نگذاشتند!». به عبارتی، اگر مطالبات نه از دهان یک فرد، بلکه از جانب تشکّلی باشد که در مقطع قبل انتخابات دیکته شده،‌ طرفین را مجبور به کُرنش و اجرای خواسته‌ها‌ی جمعی‌، در مقطع بعدِ انتخابات خواهد کرد.‌ در واقع، این سعادت جمعی است که به رفاه فردی می‌انجامد، نه بالعکس!

 

بیشتر بخوانید

کیتاب تانیتیمی ؛ مفهوم‌ها وابزارهای تفکر نقادانه_ ریچارد پُل،لیندا اِلر / میلاد عبدالهی

  کتاب مفهوم‌ها و ابزارهای تفکر نقادانه اولین عنوان از کتاب‌های «مجموعۀ راهنمای اندیشه‌ورزان» می‌باشد …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *