چهارشنبه - ۲۹ آبان ۱۳۹۸
خانه / آذربایجان / ایرانی یا آزربایجانی، تفاوت در کجاست ؟ / ا.دیلمانی

ایرانی یا آزربایجانی، تفاوت در کجاست ؟ / ا.دیلمانی

 

چه چیزی تورکان آزربایجان را به آزربایجانی بودن مغرور و از ایرانی ها متفاوت تر و متنفرتر می‌کند؟در ظاهر شاید تورکان آزربایجان فرقی با فارس ها نداشته باشند، ولی ما فرهنگ و سنت های خیلی متفاوتی داریم و نگاهمان به مسائل اجتماعی با ایرانی ها فرق به سزایی دارد.
مروری به مسائل دو دهه اخیر جغرافیای ایران نام، گویای این تفاوت است.

در قضیه خودسوزی دختری که برای راه ندادنش به استادیومی در تهران (دختر آبی) و دختری که در اعتراضات انتخابات کشته شد (ندا آقا سلطان) برای ایرانی ها چند هفته ای سوژه اعتراضی شد که بعد از ظهر ها چند ساعتی به کف خیابان‌ها بیایند و وانمود کنند که مثلا ما هم مردم معترضی هستیم و بعد از اندک زمان کوتاهی به فراموشی سپرده شود.

ولی در فرهنگ غنی تورکان، اگر زنی به دست دشمن کشته شود (زن در فرهنگ ترکان نشانه احترام، غیرت و ازخود گذشتگی است از این رو اصطلاح «وطن»همیشه با «آنا»آمیخته است. اما مفهوم زن همیشه برای ایرانیان جز سرافکندگی و لذت جنسی چیزی دیگر را تداعی نمی‌کند) ، تا انتقامش را نگیرند سیل خون جاری می‌شود.

در جریان اعتراضات گسترده شهرهای مختلف آزربایجان در سال ۸۵ به گستاخی روزنامه ایران، تعداد زیادی از هم وطنان تورکمان به دست مزدوران ایرانی شهید شدند و هر ساله در سالگرد این اعتراضات مانند همان سال تظاهراتی جنجالی برگزار می‌گردد، این گونه واکنش ها نشانه جوانمردی و خوی تسلیم ناپذیری است که در ترکان ذاتی است.

اگر مروری بر اتفاقات ورزشی تورکان و ایرانی ها بکنیم، مساله تفاوت حق طلبی در ورزشگاه های هر دو طرف به وضوح روشن تر میشود،
حضور ترکان در استادیوم های ورزشی و سر دادن شعار های ملی و همسو با اتفاقات به روز جهانی و بازتابش به دیگر ملت‌ها، اوج هوشمندی و حساسیت یک ملت را برمی تابد که تنها برای حمایت از تیم ورزشیش راهی استادیوم نشده است، بلکه جنبه مبارزه آگاهانه بر علیه ظلمی را دارد که حکومت مرکزی سالهاست در حقشان روا داشته است.
در مقابل این پدیده، ایرانی ها فقط برای عقده گشایی، فحاشی و گذران وقت به استادیوم ها سرازیر می‌شوند و گاها به تقلید از شعارهای سیاسی ترکان شعارهایی از جنس اجتماعی سر می‌دهند.

شیوه زندگی تورکان، نشات گرفته از آداب و سنن هزاران ساله معلوم و متداول اجداد ترکشان است که قرنها سینه به سینه برای نسل‌های امروزشان به یادگار مانده است.
ولی پارس ها از آنجایی که در طول تاریخ مختصرشان به دلیل نداشتن تاریخ و فرهنگ پایدار ، روند ملت شده گیشان نیز تکامل نیافته و سرزمین مخصوص به خود را نداشته اند که اصالتشان را ثابت کند،و مجبور بوده اند از ملت‌هایی که در قلمرو آنها زندگی می‌کردند چیزهایی بیاموزند، مثلا طرز لباس پوشیدنشان را از عرب ها ، طبخ غذا را از تورکان ، اجرای مراسمات مذهبی و شادی را از هندیان ،جعل آثار باستانی را از بناهای تاریخی یونانیها، مبارزه در میدان جنگ را از مغول ها به ارث ببرند و بعد ها با غصب سرزمین های تورکان آنجا را عیران نامگذاری کردند.

امروزه به لطف جریان سیاسی حرکت ملی که منجر به آگاهی و اعتماد به نفس بالای ترکان شده است، فرق بین هویت ایرانی و تورک آزربایجانی به خوبی جای خود را پیدا کرده است،«طوری که اگر به یک ترک بگویی ایرانلی، ناراحت می‌شود و می‌داند که ایرانی بودن مایه سرافکندگی است .
تورک ها خود را ایرانی نمی‌دانند و بر اصالت تورک آزربایجانی بودنشان تعصب خاصی دارند.

اگر فردی با پاسپورت ایرانی سفری به دیگر کشورها داشته باشد می‌داند که ارزشی برایش قائل نیستند چرا که ایرانیان جز رفتارهای دور از شان انسانیت چیزی برای ارزه ندارند» .

مساله مستقل شدن از ایران برای آزربایجانی ها فراتر از داشتن هویتی به ظاهر ملی ایرانی! ولی در باطن بیگانه گی و سست عنصری را به همراه دارد و این روحیه ایجاد شده که در طول تاریخ مبارزات ملت تورک آزربایجان کم نظیر بوده است، باعث شده از آلترناتیوهای تازه متفاوتی برای تعیین سرنوشت مان استفاده کنیم.

ایرانی ها اما برای برون رفت از سکون حاکم بر سرنوشت خودشان، نمی‌توانند راه چاره تازه ای ایجاد کنند و مجبورا به ابزارهای بیرونی مرزهایشان که تاریخ مصرفشان گذشته است متوصل می‌شوند که این نیز تضمین کننده آینده ای درخشان برایشان نخواهد بود.

بیشتر بخوانید

ما و اعتراضات بنزینی / محمد رحمانی فر

  همین چند روز پیش بود که رئیس‌جمهور تورکیه از تلاش عده‌ای برای تسری اعتراضات …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *