خانه / مقاله / خصم طبیعت در پایان زمستان اندوه بر چهره تورکمن‌ها نشاند /  عیسی عزیزی بالابیگلو

خصم طبیعت در پایان زمستان اندوه بر چهره تورکمن‌ها نشاند /  عیسی عزیزی بالابیگلو

خصم طبیعت در پایان زمستان اندوه بر چهره تورکمن‌ها نشاند.سیل ویرانگر تورکمن‌صحرا فروغ بهار نورس را کم‌رنگ و شور و شادی سال‌نو را با غم و اندوهی که سیل با خود به خانه‌ها آورد، جایگزین کرد.

ابراز هم‌دردی و تلاش برای تسکین آسیب‌دیدگان سیل کمترین کاری است که به حکم انسان بودن می‌توان انجام داد. رنج و اندوه آدمی فارغ از رنگ، نژاد، ملیت، زبان و امثالهم مساله ایست که انسان‌های دیگر را نیز متاثر می‌کند و احساسی در راستای یاری رساندن به آسیب‌دیدگان در انسان‌ها ایجاد می‌کند. این حس نوع دوستی فارغ از مرزبندی‌هایی است که ما انسان‌ها بین خود ایجاد کرده‌ایم. اما گاها این مرزبندی‌های دست ساز ما، چنان بر ما چیره می‌شوند که حتی احساسات و عواطف ما را نیز تحت کنترل خود قرار می‌دهند و به قول جورج اورول ” بعضی‌ها برادرتر و برابرتر ” می‌شوند.

شاید اکثر ما طوفان کاترینا در نیواورلئان آمریکا را به یاد داریم، طوفانی که در سال ۲۰۰۵ خسارات عظیمی به بار آورد و انسان‌های زیادی را به کام مرگ کشاند. شاید حتی خشم گسترده جامعه آمریکا در آن دوران به خصوص جامعه سیاهان آمریکایی را علی‌رغم تلاش‌های گسترده دولت و ارتش نیز به یاد آوریم. دلیل این خشم گسترده وقایع تلخی بود که در کمتر از یک قرن اخیر در این شهر رخ داده بود.

مقامات شهر نیوراورلئان در طوفان عظیمی که در اوایل قرن بیستم رخ داد، با انحراف مسیر سیل به طرف محله‌های سیاه‌نشین و عملا غرق سیاهان در سیل مناطق سفیدنشین شهر را به بیان خود حفظ کردند. ولی در واقعیت آنان چنان تخم بی‌اعتمادی کاشتند که با وجود گذشت یک قرن از طوفان و بازسازی کامل شهر و رونق دوباره آن، بی‌اعتمادی کاشته شده در یک قرن گذشته همچنان تاثیر خود را حفظ کرده و در طوفان کاترینا قدرت ویرانگر خود را به مراتب شدیدتر از خود طوفان نشان داد.

حافظه جمعی گروه‌های انسانی مختلف ساکن ایران اعم از اقوام، ملت‌ها، طبقه‌های اجتماعی و اقشار مختلف جامعه نیز متاسفانه از خاطراتی مشابه آنچه در نیوراورلئان رخ داده، خالی نیست. ظاهرسازی در هم‌دردی، بایکوت و بی‌اعتنایی به مشکلات آنان که قدرت کم‌تری دارند و محبوب ما نیستند، در عین حال تلاش برای اندوهگین نشان دادن خود در قبال گروه‌هایی که یا محبوب ما هستند و یا قدرت خاصی دارند، پست‌ترین شکل ریاکاری و بدترین نوع دروغ یعنی دروغ در بیان احساسات واقعی خود می‌باشد. اینجا هدف استفاده از این وضعیت تلخ برای سرزنش دولت، گروه‌های خاص یا افراد خاصی نمی‌باشد. همچنین هدف مقایسه این سیل دردناک با وضعیت‌های مشابه که برای سایر ملل رخ داده است، نمی‌باشد. چه اینکه در مواقع این‌چنین همه انسان‌ها اعم از تورک، لر، فارس، تورکمن، کرد، گیلک، تورک قشقایی و … به یک اندازه آسیب‌پذیر به یک اندازه انسان و در حد نهایت نیازمند کمک و یاری دیگران هستند. هدف از این نوشته مختصر یادآوری این نکته است که هر یک از ما فارغ از مذهب و زبان، خاصه دولت و رسانه ملی چنان رفتار نکنیم که مهم‌ترین سرمایه کشور یعنی سرمایه اجتماعی و اعتماد مردم به یکدیگر از بین برود.

این سیل علارغم ناخوشایندی‌های فراوانی که دارد، می‌تواند نقطه آغازی بر پایان خاطرات ناخوشایند بی‌مهری‌ها و کم‌لطفی‌هایی باشد که هم از جانب دولت و هم گاها از جانب خود مردم مشاهده شده است. به قول دوستی عزیز ” در پیچ و خم تکرارهای ویرانگر، آغازهای نو را مغتنم شمارید تا روزنه‌های پرواز را جانی دوباره دهیم”.

 

 

بیشتر بخوانید

١۵ تئمموز تورکیه نین دئموکراسی و ظفر بایرامی ؛فتو تئرور اؤرگوتو کودتاسینین اوچونجو ایل دؤنومو

اؤیرنجى: اوچ ایل اؤنجه بو گون تورک سیلاح‌لی گوجلرینه سیزمیش فتح الله‌چی ترور تشکیلاتی منسوب …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *