پنج شنبه - ۳۱ مرداد ۱۳۹۸
خانه / مقاله / زن و پست‌مدرنیسم / نسرین دنیائی

زن و پست‌مدرنیسم / نسرین دنیائی

 

《بخش دوم》

پست مدرنیسم چنانچه از پیشوند post برمی‌آید، جریانی بعد از مدرنیسم است.
پست مدرنیسم تحولی سریع و بنیادین در عرصه‌های معرفت‌شناختی، اجتماعی و سیاسی است که به عبارتی دیگر پست‌مدرنیسم دوره‌ای در دنیای غرب است که بعد از دوران مدرنیسم پدیدار گشته و ریشه‌های آن‌ را باید به علاقه بشر به امور غیرعقلانی و یا درونی و عاطفی، ضمیر ناخداگاه و شکستن مرز‌های متصلب اجتماعی دانست، پست مدرنیسم در واقع اشاره به مجموعه‌ای از موضوعات فلسفی-اجتماعی دارد که به عدم امکان تدارک جهان‌شمول و غایی دانش و معرفت تاکید دارد بنابراین پست مدرنیسم به شدت از عینیت‌گرایی مدرنیستی گریزان است، البته یکی دیگر از مقوله‌های که بسیار به آن توجه کرده مساله هویت اجتماعی فرهنگی انسان به خصوص مساله زنان است‌.

از نظر پست مدرنیست‌ها ماهیت فیزیکی، جنس و نگاه به جنسیت به عنوان یک مقوله طبیعی و بیولوژیک با تاکید بر مفهوم ساختارزدایی از بین می‌رود، از نظر آن‌ها جنس(sex)، چیزی بیشتر از هویت اجتماعی ساخته شده است که معنای واقعی زن بودن را تهدید کند.

تئوری‌های پست مدرن وجود یک سیستم و یک حقیقت جهانی را رد کرده و نسبت بین ظالم و مظلوم، زن و مرد رژیم‌های ستمگر و مردم مظلوم و برگشت به سنت‌های گذشته را نفی می‌کند از نظر پست مدرن ها لزومی ندارد که درباره هویت زنان تصمیم بگیریم و تفاوت و تشابهات را برای آن‌ها و مردان قائل شویم بلکه می‌توانیم بر اساس موقعیت‌های سیاسی و اجتماعی زنان درباره آن‌ها قضاوت کنیم بنابراین در پست مدرنیسم جنسیت صرفا یک مقوله طبیعی و بیولوژیک نیست، اساسا هویت را نمی‌توان بر اساس پیش‌فرض‌هایی که غالبا جنبه ایدئولوژیک دارند و در عین حال مرد‌ محورند تعریف کرد.

از نظر پست‌مدرنیسم باید به مشترکات زنان و مردان اندیشید چرا که زن نیز مانند مرد یک عنصر سیاسی-اجتماعی است. بنابراین تعلیم و تربیت زنان نیز نمی‌تواند جهت‌گیری جنسیتی، طبقه‌ای، خانوادگی، سیاسی و مذهبی داشته باشد چرا که هویت زنان را این عوامل تشکیل نمی‌دهد بلکه تجارب اجتماعی-سیاسی آنان هویتشان را معنا می‌کند، بنابراین رویکرد تعلیم و تربیت پست‌مدرنیستی زنان یک رویکرد علم و تجربه محور است و همچنین باید به جای تاکید بر عینیت محض مدرنیستی به ذهنیت توجه کرد‌.

در نتیجه از نظر پست مدرنیست‌ها هویت اساسا مبتنی بر گفتمان است و تنها از طریق طی شدن فرایند گفتمان و تعامل زبانی تجلی می‌یابد و معنا می‌شود نه بر اساس جنسیت، نژاد، طبقه. به همین دلیل هویت از نظر آنان امری سیال شخصی و نسبی است، پس فرایند‌های تربیتی باید به وارد ساختن هرچه بیشتر زنان در فرآیند‌های تعامل زبانی و گفتمانی همت کنند چرا که رویکرد تربیتی پست مدرنی نسبت به هویت یک رویکرد گفتمانی است.

بیشتر بخوانید

آزربایجانلی یازار “عباس پناهی ماکویی‌” نین یاشاییشی و یارادیجیلیغی

یاشاییشی  عباس حاجی علی اکبراوغلو پناهی ماکویی(ماکولو) ۱۹۰۰-جو ایلده ماکو شهرینده ضیالی عاییله‌سینده دوغولموشدور. ایلک …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *