خانه / آذربایجان / سانتریالیسم و مضحکه‌ای بنام فعالیت فرهنگی در پیام‌نور تبریز

سانتریالیسم و مضحکه‌ای بنام فعالیت فرهنگی در پیام‌نور تبریز

 

سه سالی می‌شود که در مرکز پیام‌نور تبریز، در رشته حقوق مشغول تحصیل هستم به ترم های پایانی‌ام نزدیک می‌شوم، در این مدت در بخش فرهنگی در حیطه های نشریات و کانون فعال بوده‌ام.

زمانی که سخن از فعالیت فرهنگی آن هم در دانشگاه پیام‌نور به میان می‌آید احتمالا، صرفا برای افرادی که تجربه فعالیت در این دانشگاه را داشته‌اند، مسئله‌ای قابل درک می‌باشد.

تماما نشریات مستقل با هزینه دانشجویان طراحی و چاپ می‌شود دریغ از کمترین حمایت.
تجمع سه کانون فرهنگی در یک اتاق چند متری! برخورد سلیقه و موافقت سلیقه‌ای شورای فرهنگی دانشگاه و مسئولین امر با درخواست کنندگان برنامه‌های فرهنگی، تنها گوشه هایی از این مضحکه هستند!!!

و زمانی که مسئولان مربوطه را مورد استیضاح قرار می‌دهیم همواره با این جواب رو به رو می‌شویم که بودجه‌ای از طرف مرکز برای بخش فرهنگی اختصاص داده نشده! بماند د‌ر زمانی هم که کرونایی در کار نبود بودجه به‌درد بخوری خرج کانون های مستقل نشد.

طبق برخی آمار ۳ درصد شهریه بایستی صرف بخش فرهنگی باشد و سئوال اصلی اینجاست چرا با وجود افزایش شهریه، این هزینه از مرکز، برای پیام‌نور تبریز فرستاده نمی‌شود و چرا مسئولین مرکز تبریز توانایی مطالبه این مسئله را ندارند؟!

احتمالا چرایی مسئله را در سانتریالیسم(تمرکزگرایی) خواهیم یافت. ویروس سانتریالیسم صد ها برابر بدتر از ویروس کرونا قریب به یک قرن، بر جان این کشور رخنه کرده است.

بعد از شروع واکسیانسیون زمزمه هایی برای بازگشایی دانشگاه ها به گوش می‌رسید و طبق پیشبینی هایی بخش هایی از دانشگاه‌های سراسری و آزاد، باز خواهند شد به غیر از پیام‌نور که اعلام کردند مجازی خواهد بود. چرایی این موضوع نیز بمانند مسائل فوق اذهان دانشجویان را به خود مشغول کرده است!

در این دانشگاه بخش فرهنگی نفس های آخر خود را می‌کشد، آری از طرفی ویروس کرونا و از طرفی ویروس سانتریالیسم.

بازخورد مسئله و بزرگترین ضربه نیز متوجه خود دانشگاه شده و می‌شود. تنها کافی ایست نتیجه مسابقات کشوری نشریات را بررسی کنیم؛ جایگاه نشریات پیام‌نور تبریز در چه وضعی ایست و چرا؟

نگارنده مطلب به عنوان نماینده بخشی از دانشجویان نه با هدف تخریب، بلکه به دنبال نشان دادن عمق فاجعه می‌باشد. آنانی که هم‌سو با تمرکزگرایی شدند چه در مرکز و چه در سایر استان ها، نه تنها تبدیل به دشمن آزادی علم و ادب بلکه در راستای اقدامات ضد فرهنگی نیز قرار گرفتند و در حافظه تاریخی به یاد خواهند ماند.
۱۴۰۰/۶/۳۰

سید محمدرضا موحد

بیشتر بخوانید

انتصاب استاندار غیر بومی؛ نقض حق تعیین سرنوشت / ابراهیم نوری

ماده ۲ منشور سازمان ملل متحد، منشور آتلانیک (۱۹۴۱) و ماده ۱ میثاقین که به …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *